Een gelukkig nieuwjaar!

januari 2, 2014

Aan iedereen een mooi 2014 gewenst!! Veel geluk, veel warmte en veel leuks. Zoals tijd om te genieten!

Het nieuwe jaar brengt voor mij ook heel wat nieuws… Ik moet – en wil ook heel graag 🙂 – mijn tijd wat anders indelen. Ik zie grote uitdagingen in mijn werk, een gloednieuwe schrijfopdracht die op me wacht, twee vrolijke kindjes en een soulmate die mijn vrije tijd met hun mooiste glimlach inpalmen… en verder nog wat ditjes en datjes waar ik voor mezelf tijd voor wil vrijmaken.

Genietenenzo neemt dus even een “break”. De tijd om te schrijven op deze blog is een beetje zoek. Maar toch blijf ik schrijven, al is het dus niet meteen hier op dit plekje van het internet. Misschien afentoe een klein woordje, een leuke tip, een klein idee, wie weet… als ik het niet kan laten 😉

En tot dan zeg ik: Bedankt voor alle trouwe bezoekjes en graag tot later!

Petra

Advertenties

Even weg.

augustus 5, 2013

Na enkele drukke weken, enkele warme weken en enkele bewogen weken, ben ik even aan vakantie toe.

Snel een fruitsapje, snel wat zonnemelk, snel een kusje en snel een duik. Nee, nu ga ik niet meer snel, ik neem mijn tijd en ga lekker langzaam.

En wel vanaf morgen.

Tot gauw!

Is het veel? 60ml?

Kan niet in een flesje van 20.

Is te groot. Mama, ik ben al groot.

Mama, kan je mij helpen? Ik kan mijn schoen niet aan.

Hoge hakken, zware benen, lange dagen gaan voorbij.

Warme zon gaat onder en ik zat niet in mijn ligstoel.

Lig je goed of moet ik je heffen? Wat ben je zwaar.

Ik sta voor je klaar, dat zie je toch aan mij?

Ogen vallen dicht, hart bonst verder.

O, wat zit mijn hoofd vol.

Waar denk je aan?

februari 27, 2013

Ik bouw een sneeuwman met mijn zoontjes. Plots is de kleinste weg. Ik kijk achterom. Daar is hij… op een bankje, heel alleen.

DSC_0093

Ik stap op hem af en vraag wat er scheelt. “Niks”, zegt hij, “ik zit hier gewoon.” Hij lacht een beetje verlegen en ik merk dat hij geniet van het zitten op het bankje. Wel ja, dan laat ik hem maar.

Maar waar denkt hij aan? Een kind van 3, waar denkt hij aan, op zo’n leeg moment? Frietjes eten, filmpjes op tv, spelen in de zon? Ik betwijfel het. Vindt hij het uitzicht mooi? Moet er geen regenboog zijn, vissen in het water of roepende kinderen? Zoekt hij nu bewust rust en stilte op? Denkt hij na over zijn jonge leventje, over zijn school en zijn thuis? Ook dat betwijfel ik.

Even later springt hij van zijn bankje. Hij rolt een sneeuwbal en gooit die naar zijn broer. Ze beginnen te spelen. En het bankje is weer leeg.

Joepie, een nieuw jaar!

januari 2, 2013

Het nieuwe jaar is van start gegaan! En wat hebben we er zin in! De laatste nieuwjaarskoek is nog niet verteerd of straten, pleinen en restaurants liggen er alweer miezerig bij. Net als in het vorige jaar, sluiten we ons opnieuw massaal op achter de gordijnen van ons nog vrolijk versierde huis. Kijk naar buiten en je ziet meteen wat ik bedoel. Het is koud, het is nat, de cadeautjes zijn uitgepakt en de wekker staat weer op half 7. Mensen zijn moe, enkel een geforceerde glimlach is nog voor je weggelegd. Een heel jaar werken zeg, niemand durft het uit te spreken. Wie nog wat geld over heeft, kan al een zomervakantie boeken, maar ook dat is een kort moment van euforie. Je moet immers nog een slordige 6 à 8 maanden wachten vooraleer je kan vertrekken…

Maar deze weerbots van feesten en happiness is niet nieuw. Het herhaalt zich elk jaar en zal ook weer snel verdwijnen. Eenmaal terug in de routine, hernemen we de draad van ons leventje en zullen we onze naasten en onszelf weer zien glimlachen en ondernemen. Dus geen paniek, zo’n nieuwjaarskater ben je snel vergeten.

En dan wordt het stilaan tijd voor onze goede voornemens! De krant ‘Het Belang Van Limburg’ hield een internetenquête bij meer dan 3500 Limburgers. Bijna 20 procent van de deelnemers wil gaan afvallen in 2013. Met daarbij in de krant een interview met gezondheidscoach Sonja Kimpen (diëtiste, psychologe, voedings- en sportdeskundige in één persoon! 😮) getiteld “En toch helpt een dieet niet”. Zo zie je maar, redenen zat voor een moeilijk begin van 2013. Andere populaire voornemens zijn ‘me minder snel ergeren’, ‘me minder zorgen maken’ en ‘meer sporten’. Wat zou daarvan komen?

Mijn persoonlijke voornemens ga ik jou als lezer besparen. Wel deel ik tot slot nog graag enkele nieuwjaarsvoornemens van deze blog. Rubrieken zoals ‘lekker eten’ en ‘reportage’ waren erg populair en zullen dus dit jaar nog vaker op deze website verschijnen. Ook ga ik dit jaar regelmatig artikels schrijven omtrent gezondheid. Jawel, ik ben ook diëtiste, psychologe, voedings- en sportdeskundige in één persoon! 😉 Foto’s blijf ik uiteraard maken, ook met mijn lomotoestel.

Bovendien mag je de komende weken al enkele artikels verwachten die je mogelijk kunnen boeien. Ik ontdekte immers een topadresje voor een heerlijk namiddagje sauna in het Limburgse Lommel. Ik ging naar een try-out van de nieuwste voorstelling van Wouter Deprez ‘Hier is wat ik denk’, die vanaf 9 februari in première gaat. En voor de liefhebbers, ik zag de allereerste Bumbashow in Nederland. Vanaf 11 februari speelt ‘Bumba in Dromenland’ voor de allerkleinsten ook in België.

Voor ik het vergeet: Aan iedereen een gezond en mooi 2013! Dank je wel om mijn blog zo trouw te volgen en graag tot binnenkort!

Altijd uit op nieuwe ingrediënten kwam mijn soulmate terug van de winkel met een vijftal cactusvruchten. “Yoghurt met exotische vruchten is lekker, waarom proeven we dan niet eens de pure smaak van een exotische vrucht?” Welja, mij niet gelaten. En de vijf cactusvruchten rolden vrolijk het fruitbakje in tussen de nectarines en de groene appels.

Tot mijn soulmate bij wijze van dessertje plots hevige zin kreeg in zo’n cactusvrucht. Hij nam een schilmesje, een bordje en één van de vijf cactusvruchten uit de koelkast. “Au”, was het eerste wat ik hoorde. “AU AU”. “Papa, wat is dat?”, vraagt onze nieuwsgierige zoon. “Dat is een cactusvrucht.” “Ja, dat is logisch dat dat prikt, hè papa?” , en voldaan nam hij een laatste hapje van een perzikkenyoghurtje.

Logisch en zo voorspelbaar. Maar staat werkelijk iedereen erbij stil dat wanneer je een cactusvrucht koopt, deze dus ook zal prikken als een cactusplant? Dat na enkele seconden je handen al volzitten met pijnlijke, venijnige haartjes? En bijgevolg ook al het andere fruit in je koelkast?

Ik lees op het internet dat je ze beter schilt met handschoenen aan. Stoffen handschoenen dan toch, want een latexhandschoen en een cactus, dat is een verloren strijd. Je kan ze ook uitlepelen, lees ik, en dan zijn ze heel lekker en zoet. Zover zijn we helaas niet geraakt.

Na nog wat au’tjes en a’tjes en een nauwkeurige verzorging met een splinterpincet, was mijn soulmate weer helemaal de oude. De nectarines en appels in onze frigo kregen een extra schrobbeurt en de cactusvruchtjes verdwenen in de vuilbak. Jammer misschien, maar in het vervolg houden we het bij de ananas. Eenvoud siert.

Buikpijn.

juni 15, 2012

We zitten samen op de bank. We eten croque uit het vuistje en drinken sinaasappelsap.

Boven ons hangt een grote flatscreen-tv. Mensen kijken voetbal en jij kijkt met hen mee.

Een grote tv, hè?, vraag ik. Je knikt. Je bent duidelijk onder de indruk.

Zou je thuis ook zo’n tv willen?, vraag ik nu. Een overbodige vraag, want onze tv is helemaal ok. Maar babbelen met jou over vanalles en nog wat is nu eenmaal wat ik het liefste doe. Dus stel ik je die vraag.

En jij antwoordt: “Nee, want daar krijg ik buikpijn van in mijn nek.”

%d bloggers liken dit: